Categorie: Zacht ouderschap

Bouwstenen voor ontwikkeling

Natuurlijk volg ik niet alleen mijn gevoel. Mijn gevoel en dit:

Wat hebben kinderen nu eigenlijk nodig om op te groeien tot tevreden, verantwoordelijke volwassenen die recht in de wereld staan? 3 dingen: een gevoel van verbinding, competentie en autonomie.

Ok, klinkt aannemelijk. Maar hoe zit dat dan in het echte leven? In het leven waar kinderen woede-uitbarstingen hebben als ze geen boterham met choco krijgen, als ze in bad moeten of hun kleren moeten aandoen (want wie heeft dat eigenlijk uitgevonden?!). In een wereld waar kinderen dingen naar elkaar gooien, spullen van elkaar afpakken en elkaar bijna wurgen. Ook in zo’n wereld kan je veel van de moeilijkheden die kinderen ervaren terugbrengen naar een gemis van een van deze 3 bouwstenen.

Een kind dat (te) weinig aandacht krijgt van zijn ouders, te weinig verbinding voelt, zal op een minder fijne manier vragen om deze aandacht. Is dat verkeerd? Dat is vooral heel lastig voor ons kind en ons. Dat je kind vraagt naar aandacht is heel normaal, zeker als het een tekort voelt. Als je opmerkt dat dit het geval is, probeer het voor te zijn door meer tijd te spenderen met je kind. Elk kind heeft individueel 30 min exclusieve tijd nodig met elk van zijn ouder (apart) per dag om zich voldoende verbonden te voelen. Dit hoeft niet te betekenen dat je elke dag 30 min iets super leuks moet doen samen, of iets speciaal. Dit is voor niemand haalbaar. Samen de was opplooien, samen een wandeling maken, samen afwassen of koken kunnen makkelijk ingepland worden en zijn ontzettend waardevol voor je kind. Een win-win dus, want jij krijgt hulp en je bent optimaal aan het verbinden met elkaar. Voldoende verbinding hebben met elkaar is een noodzakelijke basis om alle andere moeilijkheden op te kunnen vangen.

Een peuter die voortdurend gooit met speelgoed, zo opeens. Zonder aanleiding wordt het leuke spelletje onderbroken door een potje speelgoed gooien. Vaak komt dit vanuit een peuter zijn behoefte voor competentie ‘ik wil me krachtig voelen’, ‘ik wil iets kunnen teweegbrengen in mijn omgeving’, ‘ik wil iets oppakken en door de lucht zien vliegen doordat ik daar de kracht voor heb’. Perfect normaal. En ook helemaal prima, zolang het niet met speelgoed is (regel!). Wat kan je doen? Je aanvaardt en toont empathie voor zijn behoefte, herhaalt duidelijk de regel en biedt een alternatief aan waarin zijn behoefte wel bevredigt kan worden. ‘Ik weet dat je een sterke jongen aan het worden bent, en ik wil heel graag zien hoe sterk je al bent en kan gooien. De afspraak is dat we binnen niet gooien met speelgoed. Het is nog moeilijk voor jou om dat te onthouden, later zal dat makkelijker worden. Laten we een bal zoeken en buiten gaan gooien.’
Probeer alle momenten te benutten dat je peuter op een positieve manier kan tonen hoe sterk hij is of hoe goed hij kan klimmen door vb. hem te laten helpen met het dragen van dozen of boodschappen ‘kan je me eens tonen hoe sterk je bent door deze dozen naar binnen te dragen’?

De behoefte naar autonomie staat voor het kunnen kiezen, grip en controle krijgen over hun eigen leven. Ruimte geven voor autonomie is al belangrijk op jonge leeftijd. Van zodra een kind zijn keuze duidelijk kan maken, kan je ermee beginnen. ‘We eten groentjes vandaag, ik heb boontjes en wortels gemaakt, welke wil jij graag eten?’. De afspraak is: er worden groenten gegeten, maar je kind mag kiezen welke. Een mooi compromis. Pas op dat je je kind niet overweldigd met keuzes. Beperk dan ook de mogelijkheden: kiezen tussen wortelen en boontjes is haalbaar, maar kiezen tussen alle groenten in de supermarkt is al moeilijker en maakt een kind dan weer angstig. Stapsgewijs en leeftijdsgebonden autonomie opbouwen werpt later z’n vruchten af. Want wie wilt er nu niet een tiener hebben waarvan je gerust kan zijn dat ze – ook als jij er niet bij bent – een goede keuze maakt?

Kortom, luister wat je kind nodig heeft. En aanvaard dat je kind dit nodig heeft. Dit zijn in de grond geen slechte behoeftes en bedoeling. Alleen tonen ze dit soms op een ongelukkige manier. Maar hoe kunnen ze ook anders? Ze hebben nog niet geleerd hoe ze dit op een goede manier kunnen tonen. Daarvoor hebben ze jou nodig! Je kind toont je ‘ik heb een behoefte en ik moet hier iets mee’. Help hem/haar hier iets mee te doen binnen de afspraken en zijn mogelijkheden. Probeer de behoefte niet weg te duwen of je kind te straffen, dit kan leiden tot een voortdurende machtsstrijd.

Dagdagelijks tegemoetkomen in deze behoefte zorgt niet alleen voor gelukkige kinderen, maar ook voor zelfzekere kinderen. Kinderen die durven tonen wat ze kunnen, wat ze willen en weten dat hun ouders er voor hun zijn als het soms anders loopt dan gedacht. Maar ook als het goed loopt, natuurlijk.

 

Help, mijn kind slaat zijn broer/zus

Is het tussen jouw kinderen soms ook geen rozengeur en maneschijn? Vind je het vervelend om hen elke keer te straffen als ze slaan? Merk je dat straffen weinig effect heeft en heb je het gevoel dat er meer achter zit? Ons eerste blogbericht op de website geeft je een andere kijk op slaan en de (positieve) zachte aanpak hiervan. Zo leer je je kind niet alleen dat slaan niet mag, maar ook dat jij als ouder hem hierin wilt helpen eerder dan veroordelen.

Lees meer

Rouwen: een traject zonder einde…

‘Voor elk probleem is er een oplossing’ wordt er weleens gezegd. Wanneer we iemand dierbaar uit onze omgeving verliezen, …

Stoppen met denken, stoppen met piekeren

“Ik kan niet stoppen met denken!”, “Ik pieker constant!”, “Ik ben zo moe van het denken!” Bijna elke cliënt …

Bouwstenen voor ontwikkeling

Natuurlijk volg ik niet alleen mijn gevoel. Mijn gevoel en dit: Wat hebben kinderen nu eigenlijk nodig om op te groeien tot …